Podwórko restauracji Vinna i Browaru Zakładowego w CSK

Miejsce: Centrum Spotkania Kultur, pl. Teatralny 1
Lokal: restauracja Vinna i Browar Zakładowy Wielokran
Twórca: Bolesław Stelmach i Partnerzy

-> Udostępnij post na Facebooku

Krajobraz tego miejsce wynika z kontrastów oraz z podziału na wnętrze podwórka i – oddzieloną od niego szeregiem betonowych słupów – przestrzeń na zewnątrz. Jeśli chodzi o kontrasty, zachodzą one między różnymi materiałami i formami. Mamy tu beton ale o ażurowej formie. Obok niego jest zieleń, którą Bolesław Stelmach traktuje jako nieodłączne uzupełnienie wielu swoich projektów. Składają się na nią pnącz i dwóch drzew. Pnącza powoli zamieniają gładkie betonowe słupy w liściaste kolumny. Drzewa zaś tworzą relacje widokowe i dla pieszego stanowią przeciwwagę dla bryły budynku.

Trzecim elementem tworzącym to miejsce jest przeźroczysta elewacja frontowa podwórka. Z jednej strony dostarcza ona widok podwórka do wnętrze restauracji i baru. Z drugiej zaś strony – poprzez lustrzane odbicia – dostarcza, światło i widoki nieba do wnętrza podwórka. Dodatkowo odbija się w niej również samo podwórko, co optycznie poszerza jego przestrzeń. Szczególnie ciekawy efektem zachodzi, kiedy jest ono pogrążone w cieniu, ale rozświetla je światło odbite od szklanej elewacji, które pada na liście.

Jeśli chodzi o drzewo rosnące na podwórku, jest to – w nomenklaturze architektury krajobrazu – typowy “element we wnętrzu”. Wnętrze krajobrazowe to umowna przestrzeń otoczone różnymi obiektami, która ma subiektywny klimat wnętrza. Takim wnętrzem może być zarówno zamknięty plac, dziedziniec jak i polana w lesie czy zakątek osiedla..Podwórko restauracji Vinna jest takim wnętrzem prawie dosłownie, bo z trzech stron otaczają je ściany budynku, a z czwartej gęsty rząd betonowych słupów.

Wnętrze krajobrazowe może być puste, ale ponieważ – jako coś w rodzaju trójwymiarowych ram – ma naturalną zdolność ekspozycyjną, ładnie krajobrazowo wyglądają w nim różne elementy takie jak drzewo, rzeźba, fontanna itp.

Druga właściwość wnętrza krajobrazowego wynika stąd, że się do niego wchodzi lub z niego wychodzi. Znaczenia nabierają więc te właśnie punkty przechodzenia z jednej przestrzeni w drugą, które można aranżować w przeróżny sposób. W przypadku tego miejsca, architekt zaprojektował dwa wejścia przez fasadę CSK i dwa wejścia przez szklaną elewację. Daje to aż 12 różnych możliwości przemieszczania się między restauracją, podwórkiem i alejką wzdłuż CSK i z powrotem.

Dość ciekawy efekt podczas tego przemieszczania się daje kontrast między atmosferą podwórka i ciągu pieszego wzdłuż CSK, na który się z niego wychodzi. Na zewnątrz panuje atmosfera pustki tworzona głównie przez wielką i monotonną elewację. W porównaniu z nią, podwórko wygląda jak oaza na pustyni. Ten kontrast podkreślały do niedawna tylko dwa otwarcia betonowych żeber służące za wejścia, ale też krajobrazowe okna, przez które można dojrzeć, że coś ciekawego jest z drugiej strony.

Dokładnie tak prezentuje się z zewnątrz zieleń towarzysząca biznesowi w podwórku – jak coś, co przyciąga. Widać ją ale tylko na tyle, że chce się zobaczyć. Więcej, więc podchodzi się bliżej i widzi więcej, ale wtedy chce się zobaczyć jeszcze więcej itd.

Również ten krajobrazowy mechanizm wykorzystał Bolesław Stelmach umieszczając wejście na podwórko vis-a-vis rosnącego po drugiej stronie drzewa. Jego widok urozmaica krajobraz podwórka i dodatkowo ociepla wyobrażenia tego, co spodziewamy się zastać za elewacją CSK.

Ostatnio jedno przy wejścia nabrały bardziej kameralnej i gościnnej atmosfery dzięki obiektom, które się przy nim pojawiły. Stoją tam potykacze restauracji i baru, instalacje dźwiękowe, rośnie winobluszcz i są meble, na których siaduje młodzież, co ożywia krajobraz i przyciąga ludzi, których widok może przyciągać kolejnych ludzi – potencjalnych klientów restauracji.