Włoski ogród przy Dworze Anna w Jakubowicach Konińskich Kolonii

Miejsce: Dwór Anna w Jakubowicach Konińskich Kolonii
Twórcy: Anna I Kazimierz Gajkowie
Projektanci: Edward Kotyłło, Remigiusz Mazurek, Halina Kuśmierz, Euzebiusz Maj

-> Udostępnij post na Facebooku

Najważniejszą i najbardziej rozpoznawalną część  ogrodu tworzą tzw.kwatery, charakterystyczne dla klasycznej tradycji ogrodowej. Są to kwadratowe działki podzielone alejkami na cztery rabaty otoczone niskimi bukszpanowymi żywopłotami. Alejki biegną dookoła kwater i krzyżują się w środku nich pod kątem prostym na kolistych mini placykach z fontannami. Pionowym elementem każdej kwatery jest osiem świerków białych Conica tworzących wejścia do tych placyków.między rabatami.

Takich kwater w ogrodzie przy Dworze Anna jest sześć. Dwie pierwsze schodzą malowniczymi terasami od przestrzeni gastronomicznej przy budynku do altany, która stoi na brzegu ciągnącego się w lewo wypłaszczenia skarpy. Tam znajdują się pozostałe cztery kwatery, tworząc z altaną główną część ogrodu. Od altany można zejść dalej w dół ze skarpy na łąkę nad stawem i do mostku prowadzącego na niewielką wysepkę. Spadzista część ogrodu graniczy z niewielkim polem otoczonym drzewami i ugorem.

Jest to więc miejsce o bardzo urozmaiconym krajobrazie. Części renesansowej towarzyszy wiejski krajobraz pola, a po opuszczeniu głównej części ogrodu można się znaleźć w romantycznym otoczeniu wysepki lub na łące nad stawem ze ścianą drzew po drugiej stronie. Statycznych widoków dostarczają liczne punkty i osie widokowe, ale oprócz tego bliski krajobraz zmienia się nieustannie wokół nas, gdy poruszamy się alejkami między puszystymi, zielonymi stożkami świerków białych.

Ogród renesansowy, zwany również włoskim, charakteryzuje się konkretnymi cechami, ale oprócz tego włoski, śródziemnomorską atmosferę tego miejsca tworzy pochyłość i kamienne obmurowania terasów.

Forma ogrodu renesansowego podkreśla, że został on ukształtowany przez człowieka. Charakteryzuje ją geometryczny porządek oparty na symetrii, prostych kątach i okręgach oraz dbałości i szczegóły. Trochę przypomina w tym miejską urbanistykę. Alejki ogrodu renesansowego tworzą kwadratowe, okrągłe i trójkątne kwatery i rabaty z idealnie utrzymanymi i przystrzyżonymi roślinami. Wnętrza rabat otoczonych żywopłotami zajmują kwiaty, zioła lub ornamenty ułożone z małych krzewów.

Ta zdyscyplinowana dekoracyjność wynika z charakterystycznej dla sztuki renesansu potrzeby równowagi i harmonii, ale wytworzonej przez człowieka a nie dziką przyrodę. Miało to swój wyraz estetyczny i funkcjonalny. Na przykład dbano, aby w ogrodzie było zarówno słońce i cień, miejsce do chodzenia i odpoczynku a także kultura i sztuka oprócz natury. W ogrodach renesansowych upowszechniły się więc urozmaicenia takie jak altany i pergole, przy których można było usiąść i odpocząć, a także posągi, fontanny czy donice z kwiatami.

Jeśli ogród renesansowy był zakładany na pochyłości, powstawał ogród tarasowy. Tak jak przy Dworze Anna dzielono zbocze na płaskie platformy i wykorzystywano różnice wysokości do osiągania dodatkowych efektów krajobrazowych. Warto dodać, że nawiązuje on do renesansu również ze względu na swoje sąsiedztwo. Wcześniej ogrody tworzono wewnątrz murów zamków, kościołów i klasztorach. Renesans upowszechnił ogrody jako miejsca rekreacji i otworzył je na otaczający krajobraz

Historia Dworu Anna zaczęła się w pierwszej połowie XVI w. od wieży obronnej wybudowanej przez rodzinę Konińskich. Potem majątek przechodził z rąk do rąk.

Pod koniec XVII w. posiadłość jakubowicka wraz z dworem zostaje zakupiona przez rodzinę Łosiów z Grodkowa. W ich rękach Jakubowice pozostają przez ponad 100 lat, przeżywając swój “złoty wiek”. Dochodzi wówczas do przebudowy istniejącej budowli dworskiej o charakterze obronnym w kierunku budowli rezydencyjnej z ogrodami typu “włoskiego”.

– czytamy na stronie Dworu Anna O dworze.

Punktem zwrotnym w historii Dworu był pożar w 1966 roku, który zamienił go w ruinę. Doprowadzenie go do obecnego kształtu odbyło się w dwóch etapach. W 1983 roku nabył go i przez następne 12 lat rekonstruował kolekcjoner Wiesław Trumiński. W 1997 roku odkupili go i dwa lata później odrestaurowali Państwo Anna i Kazimierz Gajkowie, odtwarzając też dawne ogrody w stylu renesansowych ogrodów włoskich. Dali mu oni nowe życie jako pensjonatu i restauracji a także nowe imię nawiązujące do imienia jednej z jego pierwszych właścicielek Anny z Konińskich Czerny i do obecnej właścicielki Pani Anny Gajek. W 2000 roku ogród przy Dworze otrzymał srebrny medal Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego za “zasługi w ochronie i pielęgnacji zabytkowych założeń ogrodowych” a następnie Laur Konserwatorski Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.