Lipowa Dolina to obiegowa nazwa małego, ale bardzo uroczego fragmentu Starego Lasu o cechach wręcz puszczańskich. Jest to kilkudziesięciometrowy parów o szerokości 10-15 m i głębokości maksymalnie 1,5 m. Cechuje go spore zagęszczenie starych, poskręcanych lip porośniętych mchem. Rośnie tam również olbrzymi dąb, jeden z większych w okolicach Lublina.
Ślepe zakończenie ul Wesołej tworzące otwarte podwórko otoczone tradycyjną zabudową i skarpą. Urzeka estetyka tego miejsca, o którą dbają dwie mieszkanki. Są tu kwiaty, drzewka, dekoracje z kamieni, iglaki tworzące razem harmonijną kompozycję.
"Monumentalne, stare drzewo – buk, które rośnie na cmentarzu przy ulicy Lipowej w Lublinie. Wyjątkowo cenne ponieważ buki rosną wolno i niekoniecznie chętnie w naszych rejonach. To jeden z piękniejszych okazów w Lublinie." - napisała odkrywczyni Skarbu Wioletta Wejman.
Ścieżka sensoryczna do masowania stóp różnymi fakturami kamieni. Nawet jeśli ktoś nie odważy się po tym chodzić, to na pewno z zainteresowaniem popatrzy. Jest na czym oko zaczepić. "Przyjemny masażyk, chociaż momentami tylko dla twardzieli. Takie rzeczy tylko na Czubach Północnych!" - napisała odkrywczyni Skarbu Katarzyna Zaleska.
"Jak idę do pracy. to mam taaaaki widok! Najlepiej wygląda rano. Właściciel tego ogrodu działkowego musiał włożyć w niego wiele serca." - napisała odkrywczyni Skarbu Katarzyna Zaleska.
Spontaniczna sytuacja dialogu, a może nawet krytyczne dzieło sztuki ilustrujące bardzo złożone mechanizmy związane z miejską rewitalizacją. Mural Pawła Hajncela „Chleba, pracy, igrzysk” nawiązujący do sytuacji osób mieszkających tu w lokalach komunalnych, skłonił kogoś do odpowiedzi: „Jebać społeczniaków!”.
Na Żmigrodzie znajduje się nietypowy parkometr. Po pierwsze nie zastawia [...]
"Toaleta na placu Litewskim powinna dostać antynagrodę. Zgłębiając temat należy jednak docenić architektoniczny kunszt tego obiektu. Jest on uosobieniem przeciwieństwa, antytezy, oksymoronu. Wg koncepcji 'na poziomie terenu widoczny jest tylko niewielki pawilon o lekkiej przeszklonej konstrukcji częściowo pokrytej roślinnością z wejściami z obu boków prowadzącymi do schodów i windy'. W rzeczywistości powstał przeskalowany kloc. Urzędnicy tłumaczą, że z czasem zarośnie. Czekamy! - napisał odkrywca Skarby Krzysztof Kowalik.
"Piorunochron z głowami koziołków to ciekawy i mało znany obiekt – wytwór metaloplastyki z początku XX wieku. Stanowi oryginalny w formie element instalacji odgromowej (tzw. zwód) na zabytkowym budynku Zakładów Przemysłu Ziemniaczanego 'Lublin' (dawniej Fabryka Syropu Ziemniaczanego) przy ul. Betonowej 9. Ów piorunochron wykonano ok. 1909 roku i zapewne nawiązuje do herbu Lublina." - napisał Odkrywca tego Skarbu Dariusz Prażmo (Lubelski „flanering”).
Skarb Jury 2020 w kategorii INNE. Tytułowe zabawy są możliwe w Rezerwacie Dzikich Dzieci, ale nie tylko, dlatego zasługują na odrębne wyróżnienie. Nieskrępowana zabawa w sposób bezpieczny pozwalająca dzieciom na podejmowanie ryzyka i samodzielne oswajanie przestrzeni to podstawa kultury przestrzeni dorosłych.
Projekt Skarby Kultury Przestrzeni realizowany ze środków Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększenia Odporności. Komponent: Odporność i konkurencyjność gospodarki; Inwestycja A2.5.1: Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju.
