Patio klasztoru dominikanów

Ściany jako miejsce ekspozycji pnączy, które wyglądają na nich niczym drzewa z japońskich drzeworytów. Przemyślane i bardzo świadome użycie pnączy do aranżacji PATIO KLASZTORU DOMINIKANÓW. Dominikanie Lublin

Jest to “wnętrze” krajobrazowe w sensie dosłownym, bo ze wszystkich stron otoczone ścianami z niebem w roli sufitu.

W takiej niewielkiej przestrzeni nie ma zbyt dużo miejsca na oglądanie roślin (np. duże drzewa również przyjmują formę zadaszeń i stropów podpartych kolumnami pni). Jest jednak sposób na jej optyczne poszerzenie właśnie przez zastosowanie pnączy.

Są one płaskie, ale rysunek ich pędów na ścianie przypomina drzewo widziane z dystansu. Dzięki temu oraz przez wzbogacenie powierzchni ścian szczegółami, przestrzeń patio staje się subiektywnie większa niż jest w rzeczywistości. Rośnie też gęstość wrażeń, które odbierają przebywający tam ludzie.

Odkrywca: Marcin Skrzypek